Slotbeschouwing

Sommige schilders klampen zich vast aan een bepaalde – abstracte of figuratieve – stijl en houden die ongegeneerd tot op het bot aan. Die zijn gemakkelijk te herkennen ; je vlucht ook snel voor hen, want ze beginnen je al rap te vervelen. Andere schilders lopen de avant-garde steeds achterna en klets ! missen die trein en breken hun penseel. Zeldzaam – heel zeldzaam – zijn de schilders die, zoals Collignon, hun vorsertemperament getrouw alle vereiste stadia doorlopen en doelbewust uitdiepen, nooit zelfvoldaan zijn en in hun kunst telkens opnieuw wonderen ontdekken.
Bosquet, 1988

Collignon is een fantastisch prententekenaar. Dit mag paradoxaal klinken bij iemand die rond de jaren 50-60 naam heeft gemaakt als een van onze meest befaamde abstracte schilders.
Paradoxaal is het echter allerminst. Want Collignons abstracte schilderijen waren reeds een weelde van beelden, partituren met een prachtig getoonzette samenklank van compositie en kleuren. Sinsdien is Collignon stapsgewijs teruggekeerd naar de figuratie, een proces dat zelden voorkomt. Hij is er prestigieuze voorgangers tegengekomen, als daar zijn de sublieme Italianen van het Quattrocento zoals Pisanello en Uccello, postimpressionisten zoals Bonnard en Weense symbolisten zoals Klimt.

Hoe zwaar wegen die al te geleerde referenties? De man is eerst en vooral zichzelf. Uniek, herkenbaar, een meester in zijn vak, iemand die heel nauwgezet tewerk gaat, met het nodige tikje humor en ironie om het netvlies van de toeschouwer te prikkelen. Onder Collignons goedmoedigheid schuilt een anarchist die het reële wel eens wenst te doen barsten. Dit mag ons echter niet misleiden. Zelfs op het toppunt van zijn talent heeft deze schilder zichzelf nooit helemaal au sérieux genomen. Zorgvuldigheid en vakmanschap gaan bij hem haast altijd gepaard met speelse uitgelatenheid en humor vol zelfspot: zijn werk kan naar eigen zeggen aanleiding geven tot een glimlach (is dit fatsoenlijk?), tot een nieuw bezoek (is het redelijk?), tot geluk (alsjeblieft, bedaar een beetje!) … In een tijd waarin zoveel ‘schilders’ zich verplicht voelen ons met hun existentiële angsten en technische tekortkomingen te bestoken opteert Collignon voor vitaliteit, zelfs voor uitbundigheid, liefde, het piekfijne werk.
Hij staat buiten alle maatstaven en normen. Wat wil je meer?

Georges Collignon overleed in Luik op 5 februari 2002. Hij was 78 jaar.

Teksten bijeengebracht door Willy Lesur, journalist.

>>Oeuvres